INSTYTUT PAPIERNICTWA I POLIGRAFII

Historia papiernictwa w Politechnice Łódzkiej

Lata 1946-1970

W okresie międzywojennym żadna polska uczelnia techniczna nie prowadziła regularnych studiów w zakresie papiernictwa. Jedynie na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej odbywał się jedno-semestralny fakultatywny wykład z Technologii papieru, prowadzony od 1923 r. przez profesora Henryka Karpińskiego, który z przemysłem papierniczym związał się już w 1911 roku i zajmował w nim wiele kierowniczych stanowisk.

Po drugiej wojnie światowej poważnie zniszczony przemysł papierniczy wymagał dopływu wyspecjalizowanych kadr technicznych. Większość polskich papierników rozproszyła się jednak po świecie, wielu zginęło w czasie wojny i okupacji, a zagraniczni specjaliści wrócili do swoich krajów. W tej sytuacji wystąpiła pilna potrzeba zorganizowania kształcenia specjalistów papierników; warunki takie stworzyła powołana do istnienia w 1945 r. Politechnika Łódzka, która jako jedyna uczelnia w kraju doceniła znaczenie rozwoju przemysłu papierniczego dla gospodarki.

W dniu 1 marca 1946 r., z inicjatywy twórcy Uczelni i jej pierwszego Rektora Profesora Bohdana Stefanowskiego, przy pomocy przemysłu papierniczego utworzono na Wydziale Mechanicznym Sekcję Maszyn i Urządzeń Celulozowo-Papierniczych, a w 1947 r. powołano na tym wydziale Katedrę Papiernictwa. Organizatorem tej katedry był właśnie profesor Henryk Karpiński, który został jej kierownikiem i głównym wykładowcą. Był to najwybitniejszy specjalista papiernik w ówczesnej Polsce, odznaczający się zarówno głęboką wiedzą, jak i dużymi zdolnościami pedagogicznymi.*)

Oprócz profesora Karpińskiego, wykłady z maszyn i urządzeń papierniczych rozpoczął w 1947 roku profesor Józef Łapiński, który współorganizował specjalność w dziedzinie budowy maszyn papierniczych, a w kwietniu 1949 r. został powołany na kierownika nowo-utworzonej Katedry Maszyn Papierniczych. Profesor Józef Łapiński w pierwszych latach powojennych pełnił funkcję dyrektora ds. technicznych Włocławskich Zakładów Celulozowo-Papierniczych, a po przeniesieniu się w 1948 roku do Łodzi aktywnie uczestniczył w organizacji Biura Projektów Przemysłu Papierniczego, pełniąc w nim kierownicze funkcje.

W październiku 1956 r. obydwie istniejące Katedry połączono w jedną dwuzakładową Katedrę Papiernictwa i Maszyn Papierniczych. Katedrą tą kierował przez pierwszych 5 lat profesor Józef Łapiński. Działalność naukowa kierowanej przezeń Katedry przyczyniła się w znacznym stopniu do pomyślnego rozwoju nowej gałęzi polskiej gospodarki narodowej, a mianowicie przemysłu budowy maszyn papierniczych.

Po przedwczesnej śmierci profesora Łapińskiego w 1961 r., obowiązki kierownika Katedry powierzono docentowi dr Zbigniewowi Kikiewiczowi, który pełnił tę funkcję do 1970 roku i jako pierwszy w kraju uzyskał na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej stopień doktora habilitowanego, w dziedzinie papiernictwa w 1964 r, a tytuł profesora w 1975 r.

W Katedrze pracowało początkowo czterech asystentów, magistrów inżynierów: Henryk Barabasz, Jan Kubicki, Daniel Januszkiewicz i Bogusław Jachowicz, a ponadto mgr inż. Ludwik Łaszkiewicz, który wcześniej aktywnie uczestniczył w organizacji Katedry Maszyn Papierniczych. Nieco później zostali zatrudnieni kolejni asystenci: mgr inż. Włodzimierz Kawka, mgr inż. Tomasz Tyralski oraz mgr inż. Karol Subicki.

W latach 1948-1970 wykształcono ponad 200 inżynierów i magistrów inżynierów mechaników. W okresie istnienia Katedry nastąpił istotny rozwój kadry naukowej. Stopnie doktora nauk technicznych uzyskali kolejno: mgr inż. Zbigniew Kikiewicz w 1961 r., mgr inż. Sławomir Stera w 1966 r., mgr inż. Wiktorian Z. Tarnawski w 1968 r. Prace naukowo-badawcze Katedry dotyczyły m.in. teoretycznych podstaw konstrukcji urządzeń do przygotowania masy, wysokowydajnych metod sortowania masy celulozowej, procesu odwadniania i formowania wstęgi papieru oraz sposobów intensyfikacji procesu suszenia. Pracownicy Katedry wykonali ponad 70 prac badawczych i ekspertyz, opracowali 7 wydawnictw książkowych i skryptów oraz opublikowali ponad 100 artykułów w czasopismach naukowo-technicznych. Katedra współpracowała z Biurem Konstrukcyjnym Fabryki Maszyn Papierniczych w Cieplicach, Sekcją Maszyn Włókienniczych i Papierniczych PAN, Biurem Projektów Przemysłu Papierniczego w Łodzi, Biurem Konstrukcyjnym Przemysłu Papierniczego w Łodzi oraz z wieloma Zakładami przemysłu papierniczego. Katedra rozwinęła kontakty naukowe z kilkunastoma ośrodkami zagranicznymi.

***

Profil technologiczny w zakresie papiernictwa rozwijał się na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej począwszy od 1950 roku, w którym to włączono przedmiot Technologia Papiernictwa do programu studiów, a w 1951 r. utworzono, w ramach istniejącego oddziału, (a od 1952 kierunku) Chemia Organiczna, specjalność „Technologia Celulozy i Papieru”. Było to możliwe dzięki temu, że kierownikiem Katedry Technologii Organicznej został profesor dr Aleksander Nowakowski, specjalista w zakresie związków wielkocząsteczkowych, a w szczególności pochodnych celulozy. Swą wiedzę w tej dziedzinie pogłębiał za granicą na Politechnice w Darmstadt, na Sorbonie w Paryżu i w Instytucie Badawczym Chemii Włókien w Berlinie.

Studenci papiernictwa odbywali zajęcia laboratoryjne i wykonywali prace dyplomowe w mieszczącym się wówczas na terenie Politechniki Łódzkiej Centralnym Laboratorium Celulozowo-Papierniczym. Od lutego 1951 r. kształcenie specjalistów technologów papierników przejęła nowo-utworzona Katedra Technologii Celulozy i Papieru. Kierownictwo tej Katedry powierzono mgr inż. Edwardowi Szwarcsztajnowi, który niebawem został mianowany zastępcą profesora, a następnie profesorem. Profesor Szwarcsztajn dysponował dużym doświadczeniem przemysłowym, zdobytym w papierniach polskich, jak również zagranicznych, głównie w Austrii i na Litwie. Odznaczał się też wybitnymi zdolnościami organizacyjnymi; był m.in. Szefem Działu Produkcji, a następnie Naczelnym Inżynierem w Centralnym Zarządzie Przemysłu Papierniczego w Łodzi. W latach 1962-1966 pełnił funkcję Prodziekana Wydziału Chemicznego, a w latach 1966-1969 Prorektora Politechniki Łódzkiej ds. współpracy z przemysłem. Ten znakomity nauczyciel akademicki wykształcił wielu znanych specjalistów dla przemysłu i Uczelni, rozwijał też owocną działalność wydawniczą; jest autorem podstawowych dzieł z dziedziny technologii papiernictwa.

Współorganizatorem Katedry Technologii Celulozy i Papieru był profesor Włodzimierz Surewicz, który pracę zawodową w dziedzinie papiernictwa rozpoczął w 1946 r., początkowo w Centralnym Zarządzie Przemysłu Papierniczego w Łodzi, a następnie w Centralnym Laboratorium Celulozowo-Papierniczym, przekształconym w 1952 r. w Instytut Celulozowo-Papierniczy. W 1954 r. przeniósł się do Politechniki Łódzkiej, gdzie przeszedł wszystkie szczeble stanowisk od adiunkta do profesora zwyczajnego, rozwijając szeroką działalność naukową, dydaktyczną i współpracę z przemysłem.

W Katedrze pracowali ponadto: mgr inż. Jan Rutkowski, w 1963 r. uzyskał na Wydziale Chemicznym stopień doktora nauk technicznych, a w 1968 r. stopień doktora habilitowanego w zakresie technologii celulozy i papieru, mgr inż. Janusz Maj, mgr inż. Kazimierz Modrzejewski w 1964 r. uzyskał na Wydziale Chemicznym stopień doktora nauk technicznych, a następnie stanowisko docenta, mgr inż. Jan Olszewski, mgr inż. Marian Bara, mgr inż. Lech Bogusławski i mgr inż. Walentyna Wesołowska, oraz dwaj pracownicy techniczni - Zbigniew Kempski i Andrzej Kuchta.

W okresie istnienia Katedry wykształcono ponad 200 inżynierów i magistrów inżynierów. Problematyka prac naukowo-badawczych Katedry skupiała się wokół następujących zagadnień: mechanizm i kinetyka procesów roztwarzania drewna, w tym otrzymywanie mas celulozowych przydatnych do przeróbki chemicznej, podstawy i sposoby procesu przygotowania masy papierniczej (zaklejanie, wypełnianie, mielenie) oraz uszlachetnianie wytworów papierniczych.

Katedra Technologii Celulozy i Papieru mieściła się w gmachu Wydziału Włókienniczego, zajmując skromną powierzchnię, ok. 400 m2. W jej skład wchodziła pracownia technologiczna, wyposażona w aparaturę umożliwiającą roztwarzanie różnych surowców, sortowanie i bielenie mas włóknistych, a także mielenie mas papierniczych i formowanie arkusików papieru, a ponadto pracownie badań chemicznych, fizycznych i optycznych, niezbędnych do kontrolowania procesów technologicznych. Zbiory Biblioteki liczyły ok. 500 woluminów, prenumerowano 8 czasopism fachowych, w tym 6 zagranicznych. Pracownicy Katedry współpracowali z wieloma instytucjami krajowymi i zagranicznymi, w tym z Polską Akademią Nauk - Komitety Nauk Chemicznych oraz Nauk Leśnych, z Instytutem Celulozowo-Papierniczym, Instytutem Tworzyw Sztucznych, Katedrą Technologii Chemicznej Drewna i Torfu Politechniki Gdańskiej, Katedrą Chemicznej Technologii Drewna SGGW w Warszawie oraz ze Stowarzyszeniem Inżynierów i Techników Przemysłu Papierniczego, a także z wieloma zakładami przemysłowymi. Katedra rozwinęła też współpracę z instytucjami zagranicznymi, w tym z wyższymi uczelniami, instytutami oraz ze stowarzyszeniami naukowymi, m.in. w Niemczech, Związku Radzieckim, Czechosłowacji, Finlandii, USA, Kanadzie i na Węgrzech. W okresie istnienia Katedry wykonano liczne prace i ekspertyzy dla przemysłu, m.in. dla Fabryk w Kostrzynie, Jeleniej Górze i Włocławku. Pracownicy Katedry opublikowali kilkadziesiąt artykułów naukowych.


Wydział Mechaniczny

  • Rok 1946 Ustanowienie Sekcji Maszyn i Urządzeń Celulozowo-Papierniczych
  • Rok 1947 Utworzenie Katedry Papiernictwa
  • Rok 1949 Utworzenie Katedry Maszyn Papierniczych

Wydział Chemiczny

  • Rok 1950 - 51 Włączenie do programu studiów przedmiotu Technologia Papiernictwa
  • Rok 1952 Utworzenie Katedry Technologii Celulozy i Papieru
  • Rok 1956 Utworzenie z dwóch istniejących Katedr dwuzakładowej Katedry Papiernictwa i Maszyn Papierniczych

*

Rok 1970

Połączenie Katedry Papiernictwa i Maszyn Papierniczych Wydziału Mechanicznego z Katedrą Technologii Celulozy i Papieru Wydziału Chemicznego i utworzenie międzywydziałowegoInstytutu Papiernictwa i Maszyn Papierniczych (od 1999 roku działającego pod nazwą - Instytut Papiernictwa i Poligrafii)

 

Okres po utworzeniu Instytutu

W dniu 1 września 1970 r. nastąpiło połączenie Katedry Papiernictwa i Maszyn Papierniczych Wydziału Mechanicznego z Katedrą Technologii Celulozy i Papieru Wydziału Chemicznego w międzywydziałowy Instytut Papiernictwa i Maszyn Papierniczych. Uznano bowiem, że kształcenie specjalistów w interdyscyplinarnej dziedzinie jaką jest papiernictwo wymaga włączenia do programu studiów, niezależnie od jego profilu (mechaniczny, chemiczny) zarówno przedmiotów technologicznych, jak i mechanicznych.

Dyrektorem Instytutu został profesor Edward Szwarcsztajn i pełnił tę funkcję do przejścia na emeryturę w 1979 r. Pod Jego kierownictwem Instytut Papiernictwa i Maszyn Papierniczych osiągnął pozycję silnego akademickiego ośrodka naukowo-dydaktycznego, kształcącego kadry inżynierskie dla przemysłów celulozowo-papierniczego, budowy maszyn papierniczych i poligraficznego oraz realizującego szeroki program naukowy dla potrzeb gospodarki narodowej. Prace profesora Edwarda Szwarcsztajna w zakresie mechanizmu mielenia mas celulozowych, chemizacji procesów papierniczych, metod wykorzystania surowców wtórnych oraz badań reologicznych papieru wniosły do nauki trwałe wartości o charakterze poznawczym i stosowanym.

Szeroką działalność dydaktyczną, naukową i organizacyjną w Instytucie rozwinął również Profesor Włodzimierz Surewicz, który w latach 1971-1975 pełnił w nim funkcję zastępcy dyrektora ds. Nauki.

Działalność naukowa Profesora Włodzimierza Surewicza objęła wszystkie węzłowe wątki problematyki chemicznej technologii celulozy, w tym zagadnienia jakości surowców roślinnych, procesy ich przerobu na masy włókniste, bielenie i uszlachetnianie mas celulozowych, a także wykorzystanie produktów ubocznych przemysłu celulozowego. Prace Profesora w zakresie podstaw technologii procesów delignifikacji drewna, w tym odkryte i zdefiniowane przez Niego zjawisko tzw. niebezpiecznego progu gotowania w procesie roztwarzania drewna na masy celulozowe, znalazły trwałe miejsce w światowej literaturze monograficznej i podręcznikach z dziedziny celulozownictwa. Profesor Włodzimierz Surewicz w latach 1981-1984 pełnił funkcję dziekana Wydziału Chemicznego.

Następcami profesora Edwarda Szwarcsztajna, którzy pełnili funkcję dyrektora Instytutu byli kolejno: profesor Czesław Pustelnik (1979-1986), uprzednio wieloletni dyrektor Instytutu Celulozowo-Papierniczego w Łodzi oraz wieloletni przewodniczący Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Papierniczego, docent dr Kazimierz Modrzejewski (1986-1989), który nadzorował budowę obecnej siedziby Instytutu, pełniąc funkcję Seniora Budowy, potrafił bowiem doskonale łączyć różne nurty działalności nauczyciela akademickiego, czyli dydaktykę, pracę naukową i działalność organizacyjną, dr hab. Włodzimierz Kawka, prof. nadzw. PŁ (1989-1998), obecnie profesor tytularny, organizator i Kierownik Zakładu Maszyn Papierniczych i Płytowych, jeden z inicjatorów ustanowienia w kraju nowego kierunku studiów Papiernictwo i Poligrafia.

Od 1998 r. funkcję dyrektora Instytutu sprawuje dr hab. Barbara Surma-Ślusarska, prof. nadzw. PŁ, w latach 1996 – 98 z-ca dyrektora Instytutu ds. Nauki.

Warunki lokalowe Katedr, a następnie Instytutu przez ponad 30 lat były bardzo skromne. Jednostki te zajmowały niewielkie powierzchnie w siedzibach Wydziału Mechanicznego i Włókienniczego. Dopiero w 1979 roku Instytut przeniósł się do nowo-wybudowanego Pawilonu Papiernictwa, złożonego z dwóch budynków: 8 kondygnacyjnego gmachu dydaktyczno-naukowego i hali technologicznej. Pomoc w budowie i wyposażeniu Instytutu w aparaturę okazały zakłady przemysłowe i Zjednoczenie Przemysłu Papierniczego. W gmachu dydaktyczno-naukowym znajdują się pomieszczenia i wyposażenie niezbędne do prowadzenia zajęć dydaktycznych, pracownie naukowe, pomieszczenia pracowników, biblioteka z czytelnią i magazyny. W hali technologicznej zainstalowano stanowiska i urządzenia papiernicze, pracujące zarówno w skali laboratoryjnej, jak i ćwierć-technicznej. Obecnie hala technologiczna jest remontowana, przy czym znaczna jej część została przekazana na potrzeby innych jednostek Politechniki Łózkiej.

W początkowym okresie działalności Instytutu stan zatrudnienia sukcesywnie zwiększał się ( w ciągu 10 lat aż o 56 osób), jednak kryzys gospodarczy po 1980 r. wpłynął na stopniowe zmniejszanie liczby pracowników naukowo-technicznych. Natomiast wzrastała liczba pracowników ze stopniami naukowymi doktora i doktora habilitowanego. Uzyskiwaniu stopni naukowych doktora sprzyjały studia doktoranckie prowadzone na Wydziałach Mechanicznym i Chemicznym; z tej formy kształcenia skorzystało ośmiu pracowników Instytutu.

W okresie działalności Instytutu nastąpił istotny wzrost liczby samodzielnych pracowników nauki. Stopnie doktora habilitowanego uzyskało osiem osób:

Wiktorian Z. Tarnawski ( 1974 r.), Kazimierz Przybysz (1980 r.), Sławomir Stera (1983 r.), Włodzimierz Kawka (1985 r.), Paweł Wandelt (1991 r.), Barbara Surma-Ślusarska (1993 r.), Tomasz Tyralski (1995 r.) i Tadeusz Zieliński (2001 r.) W latach 1980-2003 ośmiu doktorów habilitowanych otrzymało stanowiska profesorów nadzwyczajnych, a następnie czterech z nich tytuły profesorskie: Jan Rutkowski (1980 r.), Kazimierz Przybysz (w 1998 r., a w 2002 r. stanowisko profesora zwyczajnego), Wiktorian Z. Tarnawski (1998 r.) i Włodzimierz Kawka (2003 r.).

Instytut zatrudnia obecnie 39 osób, w tym 8 profesorów, 13 adiunktów ze stopniem doktora nauk technicznych, 1 starszego wykładowcę, 9 mgr inż. i techników oraz 8 pracowników administracji i obsługi. Dwóch pracowników pozyskano z Ukraińskiej Akademii Drukarstwa we Lwowie; profesora Mykolę Lutskiva oraz dr inż. Svitlanę Khadzhynovą, zatrudnioną na etacie adiunkta.

W miarę rozwoju kadry naukowo-dydaktycznej zmieniała się struktura organizacyjna Instytutu. Początkowo działalność naukowo-badawcza była prowadzona w dwóch pionach: Celulozownictwo i Urządzenia Celulozownicze – pod kierunkiem prof. dr Włodzimierza Surewicza oraz Papiernictwo i Maszyny Papiernicze – pod kierunkiem prof. Edwarda Szwarcsztajna. Od 1976 r. działalność tę kontynuowano w pięciu zespołach i jednej samodzielnej pracowni; były to zespoły: Technologii i Analityki Celulozowej (kierownik - profesor Włodzimierz Surewicz), Technologii i Metrologii Papierniczej (profesor Edward Szwarcsztajn, a od 1979 profesor Czesław Pustelnik), Maszyn Papierniczych i Płytowych (dr hab. Włodzimierz Kawka), Maszyn Przetwórczych i Poligraficznych (doc. dr Sławomir Stera), Urządzeń Cieplnych i Celulozowniczych (dr hab. Wiktorian Tarnawski) oraz Pracownia Dynamiki Maszyn i Automatyzacji Procesów (dr Tadeusz Zieliński), a od 1980 r. w 6 Zespołach (utworzono wówczas oddzielny Zespół Maszyn Poligraficznych pod kierunkiem doc. dr Kazimierza Stępniewskiego).

W 1988 roku w miejsce Zespołów powołano 5 Zakładów naukowo-dydaktycznych:

Celulozownictwa (Kierownik prof. W. Surewicz, a od 1988 prof. J. Rutkowski), Papiernictwa (prof. K. Przybysz), Maszyn Papierniczych i Płytowych (prof. W. Kawka), Urządzeń Cieplnych i Przetwórczych (prof. W. Tarnawski), Maszyn Poligraficznych (doc. K. Stępniewski).

Kolejną reorganizację przeszedł Instytut Papiernictwa i Maszyn Papierniczych w 1999 roku. Biorąc pod uwagę istotny rozwój działalności również w dziedzinie poligrafii oraz powołanie w 1998 roku nowego kierunku studiów technicznych „Papiernictwo i Poligrafia”, zmieniono nazwę Instytutu na Instytut Papiernictwa i Poligrafii.

Działalność naukowo-badawcza i dydaktyczna jest realizowana w 5 Zakładach. Potencjał naukowo-badawczy Instytutu charakteryzuje m in. jego dorobek edytorski, obejmujący od 1970 r. ok. 40 wydawnictw książkowych, skryptów i monografii, ok. 2000 publikacji, ok. 1200 referatów, ponad 100 patentów i ok. 1000 prac badawczych i ekspertyz.

W Instytucie działa Biblioteka specjalistyczna, której zbiory obejmują: ok. 6 000 woluminów książek, ok. 2 000 woluminów czasopism, ok. 3 000 pozycji zbiorów specjalnych, oraz około 2 000 prac dyplomowych, doktorskich i habilitacyjnych. Biblioteka otrzymuje łącznie 20 zagranicznych czasopism z dziedziny papiernictwa i poligrafii oraz 6 czasopism krajowych (prenumerata, depozyty Biblioteki Głównej PŁ, darowizny).

Instytut, podobnie jak istniejące wcześniej katedry, był związany bardzo ściśle z przemysłem celulozowo-papierniczym. W latach 90. z powodu restrukturyzacji i przemian zachodzących w przemyśle, współpraca ta została istotnie ograniczona. Instytut nie zmniejszył jednak liczby kształconych inżynierów dla potrzeb papiernictwa, dzięki czemu udało się zachować ciągłość wymiany pokoleniowej w przemyśle. Aby dostosować się do aktualnej sytuacji rynkowej, Instytut zaczął reformować i unowocześniać system kształcenia specjalistów papierników.

Dzięki staraniom Profesora Jana Krysińskiego, kierownictwa Instytutu, ówczesnych Władz Politechniki Łódzkiej i Politechniki Warszawskiej oraz poparciu przemysłu, kształcenie specjalistów w dziedzinie papiernictwa i poligrafii zostało ostatecznie ustabilizowane w 1998 r. W tym bowiem roku Rada Główna Szkolnictwa Wyższego ustanowiła w Polsce nowy unikatowy kierunek studiów technicznych „Papiernictwo i Poligrafia”, który bezzwłocznie został uruchomiony w Politechnice Łódzkiej, w oparciu o istniejące specjalności papiernicze. Pierwsi absolwenci kierunku „Papiernictwo i Poligrafia zasilili kadry przemysłu w 2003 roku.

Głównym celem kształcenia na tym kierunku jest przygotowanie absolwenta do kierowania współczesnymi procesami wytwórczymi, w zakresie technologii oraz maszyn i urządzeń, ich projektowania i udoskonalania, a także do zarządzania zasobami ludzkimi w przemysłach: papierniczym, poligraficznym i pokrewnych. Studia przygotowują też do prowadzenia badań naukowych w tym obszarze lub pracy na własny rachunek. Ponadto umożliwiają rozwój osobowości oraz nabycie umiejętności w przystosowaniu się do postępu kulturowego i cywilizacyjnego nowoczesnego społeczeństwa, wraz z wykształceniem odpowiednich postaw etycznych.

Instytut podjął także działania zmierzające do odbudowy współpracy z przemysłem. Między innymi wyrazem tego było powołanie w 1999 r. przy Instytucie Rady Naukowo-Przemysłowej, skupiającej przedstawicieli największych firm papierniczych i poligraficznych działających w Polsce, takich jak: Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych S.A. w Warszawie, International Paper S.A. - Kwidzyn, Frantschach Świecie S.A. (obecnie Mondi Packaging Paper Świecie S.A.), Arctic Paper Kostrzyn S.A., Intercell Ostrołęka S.A. (obecnie Stora Enso Poland S.A.- Ostrołęka), Heidelberg Polska - Warszawa, Zakłady Papiernicze S.A. - Krapkowice, PMPoland S.A. - Jelenia Góra, Scorpio ( materiały i urządzenia poligraficzne), Deva-Print (Maszyny Poligraficzne) - Warszawa, Drukarnia Prasowa w Łodzi, Łódzka Drukarnia Dziełowa.

Główny cel działalności Rady to zacieśnianie i rozwój współpracy między zakładami papierniczymi i poligraficznymi a Instytutem w zakresie konsultowania kierunków prac badawczych i rozwojowych, z punktu widzenia nowoczesnych technologii w papiernictwie i poligrafii, kształtowanie programów dydaktycznych oraz tematyki ustawicznego kształcenia kadry naukowo-technicznej pod kątem potrzeb przemysłu, a także udzielanie pomocy studentom. Pomoc dla studentów wynika zarówno z życzliwości Rady Naukowo-Przemysłowej oraz Fundacji Rozwoju Kadr Poligraficznych, która powstała w 1999 r. z inicjatywy łódzkiego oddziału Sekcji Poligrafów SIMP, a w roku 2005 uzyskała Status Organizacji Pożytku Publicznego, a także z dobrych osobistych kontaktów pracowników Instytutu z przedstawicielami przemysłu, w tym z absolwentami Politechniki Łódzkiej. Pomoc ta obejmuje takie formy, jak sponsorowanie wycieczek specjalizacyjnych, praktyk, staży, ponadprogramowego lektoratu języka angielskiego, zakupu komputerów i stanowisk badawczych.

Ze swej strony Instytut prowadzi promocję zakładów, organizując seminaria i ekspozycje, na których przedstawiana jest działalność firm, ich osiągnięcia i zamierzenia. Inicjatywy te przyczyniają się do zacieśnienia współpracy w obszarze dydaktyki, a szczególnie zapewnienia odpowiedniego poziomu kształcenia studentów.

Instytut Papiernictwa i Poligrafii ustawicznie rozwija kontakty i współpracę z instytucjami zagranicznymi (uczelniami, stowarzyszeniami i przedsiębiorstwami), co w istotny sposób przyczynia się do unowocześnienia procesu dydaktycznego i rozwoju badań, a naszym studentom stwarza możliwość pogłębiania wiedzy i zdobywania praktyki również za granicą. Rokuje to dobrze dla przyszłości Instytutu - jednego z największych ośrodków kształcenia papierników w Europie.

Opracowano na podstawie następujących materiałów:

  1. Księga Jubileuszowa Politechniki Łódzkiej (1945-1995)
  2. Przeglądy Papiernicze: nr 4 (1960), nr 12 (1961), nr 9 (1988), nr 8 (1994), nr 12 (2004)
  3. „20 lat Katedry Papiernictwa i Maszyn Papierniczych”, Łódź, 1967
  4. Politechnika Łódzka (1995-2005), Łódź, 2005
  5. Biuletyny Instytutu Papiernictwa i Maszyn Papierniczych, Łódź, roczniki l970-1980
  6. Materiały informacyjne o Instytucie Papiernictwa i Poligrafii (1985-2005)

BIURO KARIER

    • Zapraszamy studentów na bezpłatne szkolenia oraz indywidualne doradztwo zawodowe! Biuro karier / Facebook

JEDNOSTKI UCZELNIANE

MIĘDZYNARODOWE PROGRAMY

NASZE MEDIA

 
 
Wikamp

WIKAMP
LOGOWANIE
POCZTA
Webdziekanat
Akty prawne
Szkolenia

Fb